Daha önceki bir yazımda Ursula K. LeGuin’in kitaplarını okumaya mı devam etsem yoksa Raymond E. Feist’in Gediksavaşları’nı mı okumaya mı başlasam diye karar veremediğimi söylemiştim. Kitapçıda gezinirken R.A. Salvatore’in Avcının Kılıçları serisini okumaya karar verdim (bu da Unutulmuş Diyarlar serisinin içinde) ve birinci kitabını alacağım yerde ikincisini aldığımı eve gelince fark ettim. Aynı zamanda meğer Avcının Kılıçları serisi Unutulmuş Diyarlar serisi içinde yer alan pekçok serinin sonuncusuymuş. Sevgilimden ilk seri olan Kara Elf Üçlemesi’nin ilk kitabını sipariş etmesini rica ettim, ve gelir gelmez okumaya başladım.

Kitap bir drow elfi olan Drizzt Do’Urden’in doğumuyla başlıyor ve onun maceralarını, drow elflerinin kötülük dolu dünyasında içindeki, drow elflerine son derece yabancı olan duygularını kaybetmemeye çalışmasını anlatıyor. Hatta bu dünya o kadar kötü bir dünya ki, bir elf, hiyerarşide bir adım yükselebilmek için kardeşini gözünü kırpmadan öldürebiliyor. Ya da yaşadıkları yer olan Karanlıkaltı’nda kendi şehirleri olan Menzoberranzan’daki 67 asil evden birisi, konumunu yükseltmek için diğer evlerden birisine onu yok etmek üzere savaş açabiliyor. Drizzt de tam Do’Urden ailesi DeVir evine savaş açtığı gece doğuyor ve tam Saygıdeğer Malice Drizzt’i Örümcek Kraliçe Lloth’a kurban verecekken (çünkü evin üçüncü oğullarının Lloth’a kurban verilmesi bir gelenek) evin ikinci oğlu Dinin konumunu yükseltmek için evin birinci oğlu Nalfein’i öldürdüğü için evin ikinci oğlu konumuna yükseliyor ve canlı bırakılıyor. Onun yerine Saygıdeğer Malice’in en büyük kızı Briza’ya onu eğitme görevini veriyor.

Çok fazla anlatmayacağım, kaptırdım mı giderim ben. Ben normalde otobüste falan kitap okuyamam, ama bunu okudum; hatta iş yerimde yemek arasında hızlıca yeyip geri kalan zamanımda bunu okuduğum bile oldu.

Ben şimdi ikinci kitap olan Sürgün’ü okuyorum. O bittiği zaman da çiziktiririm bir şeyler.

Kitabı buradan alabilirsiniz. Alttaki de kapağı…