Ursula K. LeGuin’in Yerdeniz serisinden çıkan üçüncü kitabı da bitirdim sonunda. Daha önce demiştim ya, kitapları kaç günde okuduğumu ölçmek gibi bir hastalığım vardır diye; bu kitabı 20 günde okumuşum. Altı üstü 200 sayfalık bir kitap. Neden bu kadar zorlandığımı anlamıyorum. Herhelde kitabın yarısında tatilde olduğumuz içindir. Neyse…

“En Uzak Sahil ölüm hakkında” diyor LeGuin En Uzak Sahil için. “Onun diğerlerinden daha zayıf kurgulu, daha tutarsız ve eksik olması da bu yüzden. İlk iki kitap yaşadığım ve atlattığım seyler hakkındaydi. En Uzak Sahil’de konu edilen seyi ise yaşayip atlatamazsınız. Bu bana genç okurlar için çok uygun bir konu gibi gelmişti, çünkü çocuk yalnızca ölümün varolduğunu değil-çocuklar ölümün yoğun bir biçimde farkındadırlar- kendisinin de ölümlü olduğunu, öleceğini anladığı anda, çocukluk biter ve yeni hayat başlar. Bu da büyümedir, ama daha geniş bir bağlamda.”

Bu kitap Roke adasına gelen Enlad prensi Arren ve Ged’in Uçyöreler’de çeşitli diyarlarda büyücülük sanatının kullanılmamasını araştırma yolculuklarını anlatıyor. Bu yolculuk sırasında Lobanery’de Tavşan adında eski b,r büyücüyle karşılaşıyorlar, Sal Halkı’nı tanıyorlar ve ölüm duvarını aşıp yaşama geri dönüyorlar.

Hatırladıklarım bunlar. Dediğim gibi çok zorlandım bu kitabı okurken. Şimdi Tehanu’yu okuyorum. Bitirince onun hakkında da bir şeyler karalamaya çalışırım.