Kara Elf Üçlemesi’nin bu son kitabında Drizzt Do’Urden yeryüzüne çıkıyor. Sanki Menzoberranzan’daki ailesinin onun artık takip etmemesinden dolayı rahatlamış durumda… Ama Drow elflerinin kötü ünü onu burada da rahat bırakmıyor, ve bir çiftçi ailesinin (Thistledown ailesi) katlinden sorumlu tutuluyor. Aslında ailenin çocuğu onu böğürtlen ağaçlarının orada görüyor, ve drow elflerinin kötü ününü bildiğinden oradan kaçıyor. Akşam ailesine anlatıyor fakat ona kimse inanmıyor. Ailenin büyük oğlunu onunla birlikte gitmesi için görevlendiriyorlar, o da Drizzt’i görüyor ve oradan kaçıyor.

Diğer taraftan ise diğer bir boyuttan gelmiş olan Baghest yavrusu Ulgulu da Drizzt’in gelişini duymuştur, ve Drizzt’i nasıl ortadan kaldırabileceğini düşünmektedir. Çareyi drow kılığına girip aileyi katletmekte bulur, ve yardımcısı Tephanis denen cinin Drizzt’ten çaldığı palayı da olay yerine bırakır.

Kasabalılar Thistledown’ların cesetlerini bulurlar, ve civarda ünlü bir korucu olan, Silverymoon’un efendisinin kardeşi Dove Falconhand’i çağırırlar. Aynı zamanda kasabada eski bir ödül avcısı olan Roddy McGristle vardır. Roddy ve Drizzt uzun kovalamanın sonucunda karşılaşırlar, ve bu karşılaşma sırasında Roddy’nin baltasının kestiği bir ağaç dalı Roddy’nin yüzünü parçalar. Bunun sonucunda Roddy drowu yakalamak ve yaptıklarını ödetmek dışında hiçbir şeyi umursamayarak Drizzt’i takibe başlar.

Kitap 293 sayfa, onun için hepsini anlatmayacağım. Daha önce söyledim mi bilmiyorum, ama fantastik edebiyata meraklıysanız bu seriyi mutlaka okumalısınız. Kitabı buradan alabilirsiniz. Kapağı ise aşağıda…

Bu kitapta Drizzt Do’Urden’in, ailesinin (hatta tüm Menzoberranzan’ın) yaşamıyla tam ters karakterde olduğu için evini ve şehrini terkedip Karanlıkaltı’nda yaşamaya çalışması anlatılıyor. Drizzt’in gittiği gece, Örümcek Kraliçe Lloth bundan pek hoşnut olmadığı ve Do’Urden Evi gözünden düştüğü için Malice Lloth’un takdirini kazanmak amacıyla Drizzt yerine Zaknafein’i (Drizzt’in babası, eğitmeni, akıl hocası) kurban eder. Lloth’un Drizzt’den hoşnut olmamasının nedeni ise (bu ilk kitaptan) devriyesiyle yeryüzüne yaptığı bir akında ırkdaşlarının aksine yüzey elflerini öldürmemesidir. İşte Drizzt evinden kaçar ve Karanlıkaltı’nda yaşamaya başlar. Bu arada barışçıl bir insan olduğu için svirfneblinlerin şehrine gider, orada kuşkuyla karşılanır çünkü svirfneblinler ve drow elfleri düşmandırlar. Uzun görüşmelerden sonra Kral Shnicktick Drizzt’i uzun yıllar önce ölümden kurtardığı Belwar Dissengulp’un yanına verir. Aradan bir zaman geçtikten sonra svirfneblinler dehlizlerde artan drow hareketlerini (Malice’in emriyle Drizzt’i arayan devriyeler) haber alırlar ve krala haber verirler. Kral ise bundan Drizzt’i sorumlu tutar ve onu şehirden gönderir. Drizzt ise şehirden çıktıktan bir süre sonra Belwar’ın da onunla katılmak üzere şehri terkettiğini görür, çünkü svirfneblinler dostlarına çok bağlıdırlar. Menzoberranzan’da ise Malice Örümcek Kraliçe’den Zin-carla istemektedir. Zin-carla ise bir ölüyü diriltme işlemidir. Malice Zin-carla’yı Zaknafein’in üzerinde uygular ve Drizzt’i öldürmesi için onun peşine yollar.

Daha fazla anlatmayayım, yokse zevki kalmaz

Kitabı buradan alabilirsiniz. Kapağı ise aşağıda.

Daha önceki bir yazımda Ursula K. LeGuin’in kitaplarını okumaya mı devam etsem yoksa Raymond E. Feist’in Gediksavaşları’nı mı okumaya mı başlasam diye karar veremediğimi söylemiştim. Kitapçıda gezinirken R.A. Salvatore’in Avcının Kılıçları serisini okumaya karar verdim (bu da Unutulmuş Diyarlar serisinin içinde) ve birinci kitabını alacağım yerde ikincisini aldığımı eve gelince fark ettim. Aynı zamanda meğer Avcının Kılıçları serisi Unutulmuş Diyarlar serisi içinde yer alan pekçok serinin sonuncusuymuş. Sevgilimden ilk seri olan Kara Elf Üçlemesi’nin ilk kitabını sipariş etmesini rica ettim, ve gelir gelmez okumaya başladım.

Kitap bir drow elfi olan Drizzt Do’Urden’in doğumuyla başlıyor ve onun maceralarını, drow elflerinin kötülük dolu dünyasında içindeki, drow elflerine son derece yabancı olan duygularını kaybetmemeye çalışmasını anlatıyor. Hatta bu dünya o kadar kötü bir dünya ki, bir elf, hiyerarşide bir adım yükselebilmek için kardeşini gözünü kırpmadan öldürebiliyor. Ya da yaşadıkları yer olan Karanlıkaltı’nda kendi şehirleri olan Menzoberranzan’daki 67 asil evden birisi, konumunu yükseltmek için diğer evlerden birisine onu yok etmek üzere savaş açabiliyor. Drizzt de tam Do’Urden ailesi DeVir evine savaş açtığı gece doğuyor ve tam Saygıdeğer Malice Drizzt’i Örümcek Kraliçe Lloth’a kurban verecekken (çünkü evin üçüncü oğullarının Lloth’a kurban verilmesi bir gelenek) evin ikinci oğlu Dinin konumunu yükseltmek için evin birinci oğlu Nalfein’i öldürdüğü için evin ikinci oğlu konumuna yükseliyor ve canlı bırakılıyor. Onun yerine Saygıdeğer Malice’in en büyük kızı Briza’ya onu eğitme görevini veriyor.

Çok fazla anlatmayacağım, kaptırdım mı giderim ben. Ben normalde otobüste falan kitap okuyamam, ama bunu okudum; hatta iş yerimde yemek arasında hızlıca yeyip geri kalan zamanımda bunu okuduğum bile oldu.

Ben şimdi ikinci kitap olan Sürgün’ü okuyorum. O bittiği zaman da çiziktiririm bir şeyler.

Kitabı buradan alabilirsiniz. Alttaki de kapağı…

Sevgilim Ekim~Aralık arası BritishSide’da CELTA kursuna gitti. CELTA dünyanın her yerinde geçerli ve Cambridge Üniversitesinden onaylı bir İngilizce öğretmenliği programı. Ve sevgilim bu programdan B yani ortalama üstü notla geçti. Gerçi kendisini tebrik ettim ama buradan bir kez daha tebriklerimi sarkıtmak istiyorum. Tebrikler sevgilim!!!

Dedim Tehanu’yu yaz(a)madım, bari Öteki Rüzgar’ı, Ursula Le Guin’in Yerdeniz serisinin beşinci kitabını yazayım. “Yerdeniz’e yeniden gidip onu hâlâ hatırladığım haliyle bulmak, ama değiştiğini ve değişmekte olduğunu görmek beni çok memnun etti” diyor Le Guin. Le Guin bu kitabı Tehanu’dan on yıl sonra yazmış. Türkçe’ye çevirisini ise her zamanki gibi Çiğdem Erkal İpek yapmış.

Bu kitapta Ged ile Atuan Mezarları’ndan tanıdığımız Tenar evlenmiştir, ölmüş olan büyücü Ahial’ın evinde yaşamaktadırlar ve bir kız çocukları vardır. Havnor kralı olan Lebannen Tenar ve kızı Tehanu’yu akıl danışmak üzere çağırtır, ve onlar da giderler. Ged’in ise Kızılağaç adında bir ziyaretçisi olur, Roke adasından kendisine gönderilen. Kızılağaç’ın bir problemi vardır, ve kabuslar görüyordur. Bu kabuslarda En Uzak Sahil’de bahsedilen, ölümle yaşam arasındaki duvara gitmektedir. O duvara En Uzak Sahil’de Ged gittiği için bu probleme çözüm bulur umuduyla Roke adasından gönderilmesinin nedeni budur zaten.

Bu kitapta yepyeni karakterlerle tanışıyoruz. Roke adasından Yelanahtarı Mühresenk Usta, denizci Tosla, başka bir sihirbaz Sepp, aynı zamanda ejderha olan Orm İrialı; ve daha önceden tanıdığımız Ged, Tenar, Tehanu, Yosun teyze, ve Funda.

Benim Yerdeniz serisinden birinci kitap Yerdeniz Büyücüsü haricinde en hızlı okuduğum kitap buydu, dokuz günde bitirdim. Şimdi karar veremiyorum. Raymond E. Feist’ten Gediksavaşları’nı mı okusam, yoksa Le Guin’in diğer kitaplarını mı okusam? Le Guin’in Öteki Rüzgar’dan sonra yazdığı, ama Yerdeniz serisine dahil olmayan Yerdeniz Öyküleri adında bir kitap var, hatta sanırım bu kitap Ged rolünde Shawn Ashmore‘un, Tenar rolünde de Kristin Kreuk‘un olduğu bir filme de çevrildi.

Okumanızı tavsiye edebilirim.

Geçen cumartesi günü televizyonda bir programda bir proje gördüm, ve hemen yazayım istedim. Projenin adı “Doğa için çal”. Bu projede Türkiye’nin dört bir yanından müzisyenler (hepsi kendi şehirlerinde olmak üzere) Divane Aşık Gibi türküsünü çalıp söylüyorlar. Bu müzisyenler arasında Serdar Öztop, Kutsal, Aslı ve adını bilmediğim onlarca müzisyen var. Çok güzel bir proje. Size haber vereyim diye düşündüm: Videoyu buradan izleyebilirsiniz.

Bir kedi varmış, kendisi 1,5 aylık bir hanımefendiymiş. Artık büyüdüğünü sanıp, yollarda özgürce dolaşmaya verdiği bir gün, etrafına bakınıp dururken bir mazgala düşmüş. Orada çok korkmuş. Kendisine de kızmış annesinin yanından bu yaşta ayrıldığı için ama faydası yok. Derken, yoldan geçen sevgili Seher duyuvermiş yardım çağrısını ve mazgaldan çıkarmış evlerine alıvermiş. 3 gündür de kendisini kurtaran bu kişilerin yanında ikamet etmekteymiş. Çok mutluymuş. Ona iç parazit ilaçlarını da yapmaya başlamışlar. seviyor, karnını doyuruyor ve bir bebek hanımefendinin de sevdiği gibi onunla oyunlar oynuyorlarmış… Ancak ismi Boncuk konan bu bebeciğin başka bir ev bulması gerekiyormuş çünkü Boncuk’un sevgili kahramanı ve eşi evde fazla olmuyorlarmış. Bu, her ne kadar Boncuk’u üzse de, onu sevdikleri ve onun iyiliği için bu kararı vermek zorunda olduklarını anlıyormuş.

Boncuk şimdi başka bir ev arıyor.
1,5 aylık-dişi-tuvalet terbiyesi olan-parazit tedavisine de başlanmış.
fotoğraflardan belli, mis gibi bi cici kız…
bu hanıma talip olursanız veya talip olacak birilerini tanıyorsanız aşağıdaki e-posta adresinden iletişime geçebilirsiniz. İkametgah Kartal-İstanbul

s.akdogan82@gmail.com

Uzun bir süreden sonra tema değişikliği yaptım, vatana millete hayırlı olsun.

Ursula K. LeGuin’in Yerdeniz serisinden çıkan üçüncü kitabı da bitirdim sonunda. Daha önce demiştim ya, kitapları kaç günde okuduğumu ölçmek gibi bir hastalığım vardır diye; bu kitabı 20 günde okumuşum. Altı üstü 200 sayfalık bir kitap. Neden bu kadar zorlandığımı anlamıyorum. Herhelde kitabın yarısında tatilde olduğumuz içindir. Neyse…

“En Uzak Sahil ölüm hakkında” diyor LeGuin En Uzak Sahil için. “Onun diğerlerinden daha zayıf kurgulu, daha tutarsız ve eksik olması da bu yüzden. İlk iki kitap yaşadığım ve atlattığım seyler hakkındaydi. En Uzak Sahil’de konu edilen seyi ise yaşayip atlatamazsınız. Bu bana genç okurlar için çok uygun bir konu gibi gelmişti, çünkü çocuk yalnızca ölümün varolduğunu değil-çocuklar ölümün yoğun bir biçimde farkındadırlar- kendisinin de ölümlü olduğunu, öleceğini anladığı anda, çocukluk biter ve yeni hayat başlar. Bu da büyümedir, ama daha geniş bir bağlamda.”

Bu kitap Roke adasına gelen Enlad prensi Arren ve Ged’in Uçyöreler’de çeşitli diyarlarda büyücülük sanatının kullanılmamasını araştırma yolculuklarını anlatıyor. Bu yolculuk sırasında Lobanery’de Tavşan adında eski b,r büyücüyle karşılaşıyorlar, Sal Halkı’nı tanıyorlar ve ölüm duvarını aşıp yaşama geri dönüyorlar.

Hatırladıklarım bunlar. Dediğim gibi çok zorlandım bu kitabı okurken. Şimdi Tehanu’yu okuyorum. Bitirince onun hakkında da bir şeyler karalamaya çalışırım.

Uzun bir aradan sonra bu sefer tatile gideceğimi yazayım ve yazımı şöyle bir sonla bitireyim istedim: Ben yıllık iznimin bir bölümünü kullanmak üzere Marmaris Bördübet’te burada olacağım, beklerim